عذرخواهی طلبه جوان از زن معتاد

عذرخواهی طلبه جوان از زن معتاد

با جمعی از «حلقه جهادی محبین» برای توزیع یک وعده شام گرم به محله امام‌زاده یحیی(ع) رفتیم. میانه راه ما به خانه‌ای قدیمی و نسبتا متروکه‌ای سر زدیم که 27 خانوار دورتادور حیاط خانه در آلونک‌های 7 تا 11 متری زندگی می‌کردند.
کوچه‌ای تنگ و در آهنی خشن و کم عرض و زنگار گرفته و بعد هم پله‌های بلند با موزائیک‌های شکسته، راه رسیدن به حیاط خانه بود. حجاب دیوارهای چرک مرده، لباس‌های کهنه و خیس روی طناب بود. بوی تند مواد و زغال از زیرزمینی که از طریق پنجره‌ای به کف حیاط  راه داشت، بیرون می‌زد و هوا را تلخ می‌کرد. آن‌طرف تر زنی نشسته بود که می‌گفتند شوهرش را دستگیر کردند و به جرم حمل مواد مخدر به 5 سال زندان محکوم است. همراه و آشنای محل می‌گفت این زن جوان در آستانه انحراف است و می‌گوید اگر پول شیرخشک نوزادم جور نشود مجبورم تن‌فروشی کنم.
خانم دیگری مضطرب و چادر به کمر ایستاده و بی توجه به توزیع غذا، مدام از عقب افتادن اجاره خانه‌اش می‌نالد. از بداخلاقی صاحب خانه می‌گفت و اینکه تهدیدش کرده اسباب و اثاثیه را بیرون می‌ریزد؛ ماهی 100 هزار تومان اجاره این اتاقک بود.
پیرزن خسته و غمین دیگری روی بالکن نشسته و زیر لب ورد می‌خواند. آن‌طرف تر هم کودکان خردسال با موتور معیوب و از کار افتاده همسایه بازی می‌کردند.
از جمع ما برخی در حال توزیع غذا و برخی هم با بچه‌ها بازی می‌کردند. بین این گروه جهادی چند نفری هم طلبه بودند.  
طلبه ها همزمان با توزیع غذا با اهل خانه گپ و گفت و خوش و بش داشتند و در این اثنا طلبه جوانی سمت یکی از این آلونک‌های تنگ و تاریک رفت. خانه‌ای 9 متری که بوی تند تریاک از پنجره کوچک اتاق بیرون می‌زد. طلبه در می‌زند و دختر جوان از پشت پنجره می‌گوید لطفا در را از پشت باز کنید. از بیرون روی در قفل زده بودند تا نتواند از خانه خارج شود. در از بیرون باز می‌شود و زن جوان معتاد با آرایش زننده‌ای جلو می‌آید تا غذا را تحویل بگیرد. اما چشمش که به عبا و عمامه می‌افتد گویی که انتظار نداشته، سفره دلش باز می‌شود و بی‌مقدمه از زندگی تلخش می‌گوید.
روحانی جمع ما خجالت می‌کشد و در تمام مدت سکوت کرده و سرش پایین است.  زن با صدایی بی جوهر و با لحن آرام حرف می‌زند که نکند جز طلبه کسی بشنود. چند دقیقه ای می‌گذرد تا اینکه حرفش تمام و ساکت می‌شود. شاید منتظر بود طلبه نصیحتی کند، یا وعده‌ای دهد، یا حداقل دعایی کند و رد شود.
 طلبه جوان مکثی می‌کند و در انتها یک جمله می‌گوید و به سرعت از اتاق بیرون می‌آید: «خواهرم ببخشید. به خاطر کم کاری ماست که شماها در این سختی هستید و گرفتارید. خواهرم ببخشید، ببخشید...»
با خودم فکر کردم این طلبه از چه چیز عذرخواهی می‌کند؟ از کدام کار ناکرده‌اش می‌گوید؟ از کدام قصور و تقصیر سخن می‌گوید؟
لحظاتی گذشت و افکاری از ذهنم عبور کرد که در واپیسن دقایق حضور، نگاهم به این خانه دودآلود و فسرده را تغییر داد. دوست داشتم مجدد برگردم و از تک‌تک اهالی خانه طلب عذر کنم.
آری این مردم اگر گرفتار مشکلات تودرتو و معاصی هولناک و درد آلود شدند؛ ما مقصریم.
مقصریم از اینکه برای رفع گرفتاری این مردم تلاش نکردیم. شاید هم بالاتر از این...
مقصریم از اینکه جامعه‌ای فراهم ساختیم که قربانی‌‌اش این مردم آسیب دیده‌اند. شاید هم بالاتر از این....
بزرگی می‌گفت؛ ما مقصریم. مقصریم که آنقدر انسانیت بخرج ندادیم و دیندار نبودیم  و به تکلیف مان عمل نکردیم که شرایط ظهور فراهم شود تا آنقدر ظلم و رنج در گوشه گوشه عالم نباشد. رنج این عالم از گناهان ماست؛ گناه این مردم از معاصی ما.

منبع: همشهری محله

برچسب ها:
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
نظر شما:
لطفا مقدار عبارت
را در باکس روبرو وارد کنید:
کد خبر: 29170
روزنامه
سرویس: -
زمان مخابره: دوشنبه ۶ شهریور ۱۳۹۶ - ۱۳:۵۷:۰۲
پربیننده ترین ها
پربحث ترین ها
تلگرام
محله
تهران سما
همشهری آنلاین
میراث اهل قلم
پایگاه اطلاع رسانی دولت
خبرگزاری دولت
فرارو
انتشارات کتاب مرجع
خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران
عصر ایران

چند رسانه ای

راهنمای محله